Przejdź do treści

Właściwości rdestowca japońskiego

Skład, działanie, bezpieczeństwo i zastosowanie

Autor: · Aktualizacja:

W skrócie

Rdestowiec japoński (Reynoutria japonica) to wieloletnia, inwazyjna roślina z rodziny rdestowatych o pustych, bambusopodobnych łodygach i długich kłączach [3]. Zawiera m.in. resweratrol, poligdatynę i emodynę, których działanie opisano głównie w badaniach laboratoryjnych i na zwierzętach, a nie na ludziach [1]. W Polsce jest gatunkiem obcym, którego wprowadzanie do środowiska jest zakazane [2].

Nazwa łacińska
Reynoutria japonica Houtt.
Po angielsku
Japanese knotweed
Inne nazwy
rdestowiec ostrokończysty, rdest japoński, Fallopia japonica, Polygonum cuspidatum
W ciąży
Po konsultacji z lekarzem
Dla psa
Brak danych

Na co pomaga rdestowiec japoński? Działanie i badania

W korzeniach i kłączach rdestowca występują stilbeny (resweratrol, poligdatyna) i antrachinony (emodyna, fizcjon), którym przypisuje się działanie przeciwutleniające, przeciwdrobnoustrojowe, neuroprotekcyjne i wpływ na metabolizm glukozy i lipidów [1]. Prawie wszystkie cytowane badania to eksperymenty na komórkach i zwierzętach; w omówionym przeglądzie nie opisano badań klinicznych na ludziach [1]. W tradycyjnej medycynie chińskiej surowiec (jako Polygonum cuspidatum) stosuje się m.in. przy dolegliwościach wątroby i dróg żółciowych, ale to twierdzenia niepotwierdzone w badaniach na ludziach [3].

EfektSiła dowodówŹródła
Działanie przeciwutleniające i przeciwdrobnoustrojowe (badania laboratoryjne)Ograniczone[1]
Wpływ na glukozę, lipidy i układ nerwowy (zwierzęta, komórki)Ograniczone[1]
Skuteczność leczenia chorób u ludzi (np. infekcji, stawów)Niepotwierdzone[1]

Ograniczone — Badania wstępne, na zwierzętach lub w probówce. Niepotwierdzone — Badania nie potwierdziły efektu albo go nie badano.

Jak stosować: formy i ilość

FormaJak stosować
Korzeń i kłącze (surowiec leczniczy)używany tradycyjnie w medycynie chińskiej; w Polsce roślina nie powinna być pozyskiwana z dzikich stanowisk bez wiedzy o przepisach [2][3]
Ekstrakty i suplementy z „Polygonum cuspidatum”źródło resweratrolu; brak potwierdzonych efektów klinicznych, dawkę omów z lekarzem
Młode pędyjadalne wiosenne warzywo o kwaśnym, rabarbarowym smaku [3]

Rdestowiec japoński w kuchni

Młode pędy rdestowca jada się wiosną jako warzywo o smaku podobnym do rabarbaru, w Japonii zaliczane do dzikich warzyw sansai [3]. Są bardzo kwaśne; zdejmuje się włóknistą skórkę, a pędy moczy się około pół dnia lub krótko blanszuje przed obróbką [3]. Zbieraj wyłącznie z miejsc wolnych od oprysków i zanieczyszczeń, a rośliny nie przemieszczaj do innych miejsc [2].

Rdestowiec japoński w ciąży, dla dzieci i seniorów

GrupaOcenaCo warto wiedzieć
CiążaPo konsultacji z lekarzemBrak badań bezpieczeństwa; nie stosuj ekstraktów ani suplementów.
Karmienie piersiąPo konsultacji z lekarzemBrak badań bezpieczeństwa.
DzieciPo konsultacji z lekarzemBrak badań; w przeglądzie wskazano m.in. niejednoznaczne dane o genotoksyczności emodyny [1].
SeniorzyBrak danychBrak odrębnych danych.

Przeciwwskazania i skutki uboczne

Dane o bezpieczeństwie stosowania rdestowca u ludzi są ograniczone, a omówienie badań emodyny wskazuje zarówno na działanie genotoksyczne, jak i antymutagenne, więc nie ma jednoznacznej oceny [1]. Młode pędy zawierają dużo kwasów organicznych (są bardzo kwaśne) [3]. Nie stosuj ekstraktów bez konsultacji z lekarzem, zwłaszcza w ciąży, w chorobach wątroby i przy przyjmowaniu leków.

Rdestowiec japoński dla psa, kota i innych zwierząt

ZwierzęOcenaCo warto wiedzieć
PiesBrak danychBrak pewnych danych o toksyczności.
KotBrak danychBrak pewnych danych o toksyczności.
KońBrak danychBrak pewnych danych.

W razie objawów po zjedzeniu skontaktuj się z lekarzem weterynarii.

Uprawa, pochodzenie i odmiany

Nie sadź rdestowca ani nie kupuj sadzonek: zgodnie z ustawą o ochronie przyrody zakazane jest wprowadzanie inwazyjnych gatunków obcych do środowiska i przemieszczanie ich w nim, a przetrzymywanie, rozmnażanie i sprzedaż wymagają zezwolenia regionalnego dyrektora ochrony środowiska [2]. Rdestowiec odtwarza się z kłączy sięgających około 3 m w głąb, a nawet drobne fragmenty mogą odrosnąć [3]. Zwalczanie jest długotrwałe: zwykle wymaga powtarzanych zabiegów przez kilka lat, a w trzyletnim brytyjskim doświadczeniu żadna metoda nie dała pełnej eradykacji; najlepsze efekty dawało wieloetapowe stosowanie preparatów z glifosatem [3]. Wykopane kłącza i pędy to odpad wymagający ostrożnego usuwania, aby nie rozsiać rośliny.

Jak wybierać

Rdestowiec rozpoznasz po pustych, bambusopodobnych łodygach z wyraźnymi węzłami, jajowatych liściach o płaskiej nasadzie ułożonych zygzakiem i kremowych kwiatach w kwiatostanach pod koniec lata; młode liście są ciemnoczerwone [3]. Dorosłe zarośla mają 2–3 m wysokości [3]. Można go pomylić m.in. z dereniem, bzem, niecierpkiem czy bambusem [3].

Charakter informacyjny Ta strona opisuje skład, zastosowanie i wyniki badań wraz z oceną siły dowodów. Nie zastępuje porady lekarza, farmaceuty, dietetyka ani lekarza weterynarii — zwłaszcza w ciąży, przy chorobach przewlekłych i przyjmowaniu leków.

FAQ

Rdestowiec japoński po angielsku?
Japanese knotweed (łac. Reynoutria japonica, dawniej Fallopia japonica).
Czy rdestowiec japoński jest zakazany?
Jest zaliczany do inwazyjnych gatunków obcych: zakazane jest wprowadzanie go do środowiska i przemieszczanie, a trzymanie i sprzedaż wymagają zezwolenia [2].
Czy rdestowiec japoński jest trujący?
Młode pędy są jadalne w Japonii po obróbce, ale są bardzo kwaśne [3]. Ekstraktów z korzenia nie stosuj bez konsultacji, bo dane o bezpieczeństwie są ograniczone [1].
Jak pozbyć się rdestowca japońskiego?
Trzeba zniszczyć kłącza, co zwykle wymaga powtarzanych zabiegów przez kilka lat; sama jednorazowa wycinka nie wystarcza [3].
Jak wygląda rdestowiec japoński?
Ma puste, bambusopodobne łodygi do 3–4 m, zygzakowato ułożone jajowate liście i kremowe kwiaty późnym latem [3].

Źródła

  1. Biologically active compounds of knotweed (Reynoutria spp.). Military Medical Science Letters 2017 — przegląd
  2. RDOŚ we Wrocławiu — Inwazyjne gatunki obce — omówienie urzędowe
  3. Wikipedia — Reynoutria japonica — omówienie

Poznaj również